การผลิตเครื่องดื่มที่ไม่มีแอลกอฮอล์อื่นๆซึ่งมิได้จัดประเภทไว้ในที่อื่นในกรุงเทพมหานคร

ในตลาดการผลิตเครื่องดื่มที่ไม่มีแอลกอฮอล์อื่นๆซึ่งมิได้จัดประเภทไว้ในที่อื่นของกรุงเทพมหานคร ผู้เล่นที่ยังเปิดอยู่มี 149 ราย (จากที่เคยจดทะเบียน 232 ราย) คิดเป็นราว 36.2% ของทั้งประเทศ ทุนรวม 21.13 พันล้านบาท อัตราคงอยู่ในจังหวัด (64%) ต่ำกว่าระดับประเทศของหมวด (71%) — ตลาดที่หมุนเวียนเร็ว ผู้เล่นที่ยังอยู่จึงเป็นข้อได้เปรียบในตัวเอง ผู้เล่นกระจุกตัวในเขตบางพลัด (8) เขตสวนหลวง (8) เขตสาทร (7) — สามอำเภอนี้รวมกันราว 15% ของผู้เล่นที่ยังเปิดอยู่ทั้งจังหวัด ผู้จดทะเบียนใหม่ของการผลิตเครื่องดื่มที่ไม่มีแอลกอฮอล์อื่นๆซึ่งมิได้จัดประเภทไว้ในที่อื่นในกรุงเทพมหานครสามปีล่าสุด (2566: 11 ราย · 2567: 15 ราย · 2568: 13 ราย) ผู้เข้าใหม่ทรงตัว

เมื่อมองจากหน้างาน โรงงานส่วนใหญ่วางแผนผลิตบนไวท์บอร์ดหรือ Excel นับวัตถุดิบด้วยสายตา และรู้ต้นทุนจริงของสินค้าแต่ละตัวตอนสำนักงานบัญชีปิดงบ ซึ่งช้าไปหนึ่งเดือนเสมอ กำไรของโรงงานอยู่ที่ส่วนต่างระหว่าง BOM ที่วางไว้กับวัตถุดิบที่ใช้จริง — ตัวเลขที่ต้องเห็นทุกล็อต ไม่ใช่ทุกไตรมาส ความเสี่ยงของกลุ่มนี้คือลูกค้ารายใหญ่และผู้ส่งออกที่เริ่มขอเอกสารและการตรวจสอบย้อนกลับระดับล็อต — โรงงานที่ไม่มีข้อมูลระดับนั้นจะหลุดจากรายชื่อซัพพลายเออร์ สำหรับผู้เล่นทั่วไปของหมวด (ธุรกิจขนาดกลางตามค่ามัธยฐาน) ในขนาดนี้ โรงงานมักถึงเวลาวาง ERP เป็นเฟส เริ่มจากโมดูลผลิตและคลังที่เจ็บที่สุด แล้วค่อยต่อบัญชี

หัวตารางของการผลิตเครื่องดื่มที่ไม่มีแอลกอฮอล์อื่นๆซึ่งมิได้จัดประเภทไว้ในที่อื่นในจังหวัด: ไทยน้ำทิพย์ คอร์ปอเรชั่น (11.02 พันล้านบาท เขตหลักสี่) เสริมสุข เบเวอร์เรจ (689.6 ล้านบาท เขตห้วยขวาง) เอ.ซี.ที เบเวอร์เรจ (496 ล้านบาท เขตปทุมวัน) ทีม Whale Task ทำงานกับธุรกิจในกรุงเทพมหานครอยู่แล้ว และเริ่มทุกงานจากการเข้าไปดูหน้างานจริง — ธุรกิจโรงงานและการผลิตในพื้นที่จึงนัดเจอตัวได้ เรื่องที่เลือกมาให้ธุรกิจโรงงานและการผลิตในกรุงเทพมหานครเริ่มอ่านคือ โมดูลการผลิตใน ERP: BOM, MRP และต้นทุนต่อล็อต ที่เปลี่ยนโรงงานจากเดาเป็นรู้