การผลิตรองเท้าไม้ในกรุงเทพมหานคร

ในตลาดการผลิตรองเท้าไม้ของกรุงเทพมหานคร ผู้เล่นที่ยังเปิดอยู่มี 4 ราย (จากที่เคยจดทะเบียน 25 ราย) คิดเป็นราว 28.6% ของทั้งประเทศ ทุนรวม 25.5 ล้านบาท อัตราคงอยู่ในจังหวัด (16%) ใกล้เคียงระดับประเทศของหมวด (17%) ผู้เล่นกระจุกตัวในดอนเมืองกรุงเทพมหานคร (1) เขตบางคอแหลม (1) เขตบางเขน (1) — สามอำเภอนี้รวมกันราว 75% ของผู้เล่นที่ยังเปิดอยู่ทั้งจังหวัด

เมื่อมองจากหน้างาน โรงงานส่วนใหญ่วางแผนผลิตบนไวท์บอร์ดหรือ Excel นับวัตถุดิบด้วยสายตา และรู้ต้นทุนจริงของสินค้าแต่ละตัวตอนสำนักงานบัญชีปิดงบ ซึ่งช้าไปหนึ่งเดือนเสมอ กำไรของโรงงานอยู่ที่ส่วนต่างระหว่าง BOM ที่วางไว้กับวัตถุดิบที่ใช้จริง — ตัวเลขที่ต้องเห็นทุกล็อต ไม่ใช่ทุกไตรมาส ความเสี่ยงของกลุ่มนี้คือลูกค้ารายใหญ่และผู้ส่งออกที่เริ่มขอเอกสารและการตรวจสอบย้อนกลับระดับล็อต — โรงงานที่ไม่มีข้อมูลระดับนั้นจะหลุดจากรายชื่อซัพพลายเออร์ สำหรับผู้เล่นทั่วไปของหมวด (ธุรกิจขนาดกลางตามค่ามัธยฐาน) ในขนาดนี้ โรงงานมักถึงเวลาวาง ERP เป็นเฟส เริ่มจากโมดูลผลิตและคลังที่เจ็บที่สุด แล้วค่อยต่อบัญชี

หัวตารางของการผลิตรองเท้าไม้ในจังหวัด: เอสที.797 (5 ล้านบาท ดอนเมืองกรุงเทพมหานคร) ทัสคานินี (1 ล้านบาท เขตวัฒนา) โม-โม่ โปรดั๊ก (1 ล้านบาท เขตบางเขน) ทีม Whale Task ทำงานกับธุรกิจในกรุงเทพมหานครอยู่แล้ว และเริ่มทุกงานจากการเข้าไปดูหน้างานจริง — ธุรกิจโรงงานและการผลิตในพื้นที่จึงนัดเจอตัวได้ เรื่องที่เลือกมาให้ธุรกิจโรงงานและการผลิตในกรุงเทพมหานครเริ่มอ่านคือ โมดูลการผลิตใน ERP: BOM, MRP และต้นทุนต่อล็อต ที่เปลี่ยนโรงงานจากเดาเป็นรู้