โรงสีข้าวในจังหวัดพิจิตร

ในตลาดโรงสีข้าวของจังหวัดพิจิตร ผู้เล่นที่ยังเปิดอยู่มี 4 ราย (จากที่เคยจดทะเบียน 29 ราย) คิดเป็นราว 1.8% ของทั้งประเทศ ทุนรวม 380 ล้านบาท อัตราคงอยู่ในจังหวัด (14%) ต่ำกว่าระดับประเทศของหมวด (29%) — ตลาดที่หมุนเวียนเร็ว ผู้เล่นที่ยังอยู่จึงเป็นข้อได้เปรียบในตัวเอง ผู้เล่นกระจุกตัวในโพทะเล (2) ทับคล้อ (1) บางมูลนาก (1) — สามอำเภอนี้รวมกันราว 100% ของผู้เล่นที่ยังเปิดอยู่ทั้งจังหวัด

เมื่อมองจากหน้างาน โรงงานส่วนใหญ่วางแผนผลิตบนไวท์บอร์ดหรือ Excel นับวัตถุดิบด้วยสายตา และรู้ต้นทุนจริงของสินค้าแต่ละตัวตอนสำนักงานบัญชีปิดงบ ซึ่งช้าไปหนึ่งเดือนเสมอ กำไรของโรงงานอยู่ที่ส่วนต่างระหว่าง BOM ที่วางไว้กับวัตถุดิบที่ใช้จริง — ตัวเลขที่ต้องเห็นทุกล็อต ไม่ใช่ทุกไตรมาส ความเสี่ยงของกลุ่มนี้คือลูกค้ารายใหญ่และผู้ส่งออกที่เริ่มขอเอกสารและการตรวจสอบย้อนกลับระดับล็อต — โรงงานที่ไม่มีข้อมูลระดับนั้นจะหลุดจากรายชื่อซัพพลายเออร์ สำหรับผู้เล่นทั่วไปของหมวด (ธุรกิจขนาดกลางตามค่ามัธยฐาน) ในขนาดนี้ โรงงานมักถึงเวลาวาง ERP เป็นเฟส เริ่มจากโมดูลผลิตและคลังที่เจ็บที่สุด แล้วค่อยต่อบัญชี

หัวตารางของโรงสีข้าวในจังหวัด: ไทรงามทรัพย์เจริญ (100 ล้านบาท โพทะเล) ศิริมงคลทับคล้อ (5 ล้านบาท ทับคล้อ) ฟ้าดินประทานทรัพย์ (2546) (4.5 ล้านบาท บางมูลนาก) ทีม Whale Task ทำงานกับธุรกิจในพิจิตรอยู่แล้ว และเริ่มทุกงานจากการเข้าไปดูหน้างานจริง — ธุรกิจโรงงานและการผลิตในพื้นที่จึงนัดเจอตัวได้ เรื่องที่เลือกมาให้ธุรกิจโรงงานและการผลิตในจังหวัดพิจิตรเริ่มอ่านคือ OEE Dashboard สำหรับโรงงาน: วัดประสิทธิภาพเครื่องจักรจริง เพื่อหากำไรที่ซ่อนอยู่ในสายการผลิต