การพิมพ์โฆษณาหนังสือพิมพ์ วารสาร และนิตยสารในกรุงเทพมหานคร

ในตลาดการพิมพ์โฆษณาหนังสือพิมพ์ วารสาร และนิตยสารของกรุงเทพมหานคร ผู้เล่นที่ยังเปิดอยู่มี 27 ราย (จากที่เคยจดทะเบียน 238 ราย) คิดเป็นราว 50.9% ของทั้งประเทศ ทุนรวม 215.9 ล้านบาท อัตราคงอยู่ในจังหวัด (11%) ต่ำกว่าระดับประเทศของหมวด (15%) — ตลาดที่หมุนเวียนเร็ว ผู้เล่นที่ยังอยู่จึงเป็นข้อได้เปรียบในตัวเอง ผู้เล่นกระจุกตัวในเขตบึงกุ่ม (3) เขตบางกะปิ (2) เขตบางพลัด (2) — สามอำเภอนี้รวมกันราว 26% ของผู้เล่นที่ยังเปิดอยู่ทั้งจังหวัด

เมื่อมองจากหน้างาน โรงงานส่วนใหญ่วางแผนผลิตบนไวท์บอร์ดหรือ Excel นับวัตถุดิบด้วยสายตา และรู้ต้นทุนจริงของสินค้าแต่ละตัวตอนสำนักงานบัญชีปิดงบ ซึ่งช้าไปหนึ่งเดือนเสมอ กำไรของโรงงานอยู่ที่ส่วนต่างระหว่าง BOM ที่วางไว้กับวัตถุดิบที่ใช้จริง — ตัวเลขที่ต้องเห็นทุกล็อต ไม่ใช่ทุกไตรมาส ความเสี่ยงของกลุ่มนี้คือลูกค้ารายใหญ่และผู้ส่งออกที่เริ่มขอเอกสารและการตรวจสอบย้อนกลับระดับล็อต — โรงงานที่ไม่มีข้อมูลระดับนั้นจะหลุดจากรายชื่อซัพพลายเออร์ สำหรับผู้เล่นทั่วไปของหมวด (ธุรกิจขนาดกลางตามค่ามัธยฐาน) ในขนาดนี้ โรงงานมักถึงเวลาวาง ERP เป็นเฟส เริ่มจากโมดูลผลิตและคลังที่เจ็บที่สุด แล้วค่อยต่อบัญชี

หัวตารางของการพิมพ์โฆษณาหนังสือพิมพ์ วารสาร และนิตยสารในจังหวัด: สยามดารา (6 ล้านบาท เขตบึงกุ่ม) เดอะ รีดเดอร์ เฮาส์ (5 ล้านบาท เขตราชเทวี) ไทย คลาสสิฟายด์ (4 ล้านบาท เขตบางกะปิ) ทีม Whale Task ทำงานกับธุรกิจในกรุงเทพมหานครอยู่แล้ว และเริ่มทุกงานจากการเข้าไปดูหน้างานจริง — ธุรกิจโรงงานและการผลิตในพื้นที่จึงนัดเจอตัวได้ เรื่องที่เลือกมาให้ธุรกิจโรงงานและการผลิตในกรุงเทพมหานครเริ่มอ่านคือ โมดูลการผลิตใน ERP: BOM, MRP และต้นทุนต่อล็อต ที่เปลี่ยนโรงงานจากเดาเป็นรู้