การผลิตยางแผ่นและยางแท่งในจังหวัดสงขลา

ในตลาดการผลิตยางแผ่นและยางแท่งของจังหวัดสงขลา ผู้เล่นที่ยังเปิดอยู่มี 25 ราย (จากที่เคยจดทะเบียน 28 ราย) คิดเป็นราว 16.6% ของทั้งประเทศ ทุนรวม 7.75 พันล้านบาท อัตราคงอยู่ในจังหวัด (89%) สูงกว่าระดับประเทศของหมวด (69%) — ตลาดที่ผู้เล่นอยู่รอดได้มากกว่าค่าเฉลี่ย คู่แข่งที่เหลือจึงแข็งแรงและอยู่มานาน ผู้เล่นกระจุกตัวในหาดใหญ่ (12) สะเดา (10) จะนะ (2) — สามอำเภอนี้รวมกันราว 96% ของผู้เล่นที่ยังเปิดอยู่ทั้งจังหวัด

เมื่อมองจากหน้างาน โรงงานส่วนใหญ่วางแผนผลิตบนไวท์บอร์ดหรือ Excel นับวัตถุดิบด้วยสายตา และรู้ต้นทุนจริงของสินค้าแต่ละตัวตอนสำนักงานบัญชีปิดงบ ซึ่งช้าไปหนึ่งเดือนเสมอ กำไรของโรงงานอยู่ที่ส่วนต่างระหว่าง BOM ที่วางไว้กับวัตถุดิบที่ใช้จริง — ตัวเลขที่ต้องเห็นทุกล็อต ไม่ใช่ทุกไตรมาส ความเสี่ยงของกลุ่มนี้คือลูกค้ารายใหญ่และผู้ส่งออกที่เริ่มขอเอกสารและการตรวจสอบย้อนกลับระดับล็อต — โรงงานที่ไม่มีข้อมูลระดับนั้นจะหลุดจากรายชื่อซัพพลายเออร์ สำหรับผู้เล่นทั่วไปของหมวด (ธุรกิจขนาดกลางตามค่ามัธยฐาน) ในขนาดนี้ โรงงานมักถึงเวลาวาง ERP เป็นเฟส เริ่มจากโมดูลผลิตและคลังที่เจ็บที่สุด แล้วค่อยต่อบัญชี

หัวตารางของการผลิตยางแผ่นและยางแท่งในจังหวัด: ยางไทยปักษ์ใต้ (1.81 พันล้านบาท หาดใหญ่) ศรีตรังแอโกรอินดัสทรี (1.54 พันล้านบาท หาดใหญ่) เซาท์แลนด์รีซอร์ซ (1.08 พันล้านบาท หาดใหญ่) Whale Task เริ่มทุกงานจากการเข้าไปดูหน้างานจริงก่อนออกแบบระบบ ไม่ว่าจะเป็นธุรกิจโรงงานและการผลิตในจังหวัดไหน เรื่องที่เลือกมาให้ธุรกิจโรงงานและการผลิตในจังหวัดสงขลาเริ่มอ่านคือ โมดูลการผลิตใน ERP: BOM, MRP และต้นทุนต่อล็อต ที่เปลี่ยนโรงงานจากเดาเป็นรู้