การผลิตน้ำยางข้นในจังหวัดสุราษฎร์ธานี

ในตลาดการผลิตน้ำยางข้นของจังหวัดสุราษฎร์ธานี ผู้เล่นที่ยังเปิดอยู่มี 6 ราย (จากที่เคยจดทะเบียน 7 ราย) คิดเป็นราว 8.2% ของทั้งประเทศ ทุนรวม 258 ล้านบาท อัตราคงอยู่ในจังหวัด (86%) สูงกว่าระดับประเทศของหมวด (74%) — ตลาดที่ผู้เล่นอยู่รอดได้มากกว่าค่าเฉลี่ย คู่แข่งที่เหลือจึงแข็งแรงและอยู่มานาน ผู้เล่นกระจุกตัวในท่าฉาง (2) คีรีรัฐนิคม (1) พุนพิน (1) — สามอำเภอนี้รวมกันราว 67% ของผู้เล่นที่ยังเปิดอยู่ทั้งจังหวัด

เมื่อมองจากหน้างาน โรงงานส่วนใหญ่วางแผนผลิตบนไวท์บอร์ดหรือ Excel นับวัตถุดิบด้วยสายตา และรู้ต้นทุนจริงของสินค้าแต่ละตัวตอนสำนักงานบัญชีปิดงบ ซึ่งช้าไปหนึ่งเดือนเสมอ กำไรของโรงงานอยู่ที่ส่วนต่างระหว่าง BOM ที่วางไว้กับวัตถุดิบที่ใช้จริง — ตัวเลขที่ต้องเห็นทุกล็อต ไม่ใช่ทุกไตรมาส ความเสี่ยงของกลุ่มนี้คือลูกค้ารายใหญ่และผู้ส่งออกที่เริ่มขอเอกสารและการตรวจสอบย้อนกลับระดับล็อต — โรงงานที่ไม่มีข้อมูลระดับนั้นจะหลุดจากรายชื่อซัพพลายเออร์ สำหรับผู้เล่นทั่วไปของหมวด (ธุรกิจขนาดใหญ่ตามค่ามัธยฐาน) โรงงานขนาดนี้มักมีระบบอยู่แล้วหลายตัว โจทย์คือ MES และ ERP ที่คุยกัน และ OEE ที่ผู้บริหารดูได้รายวัน

หัวตารางของการผลิตน้ำยางข้นในจังหวัด: ท่าฉางรับเบอร์ (240 ล้านบาท ท่าฉาง) เนเจอร์เท็กซ์ (7.5 ล้านบาท พุนพิน) ยูโร-ออเรียนทัล รับเบอร์ (5 ล้านบาท เมืองสุราษฎร์ธานี) Whale Task เริ่มทุกงานจากการเข้าไปดูหน้างานจริงก่อนออกแบบระบบ ไม่ว่าจะเป็นธุรกิจโรงงานและการผลิตในจังหวัดไหน เรื่องที่เลือกมาให้ธุรกิจโรงงานและการผลิตในจังหวัดสุราษฎร์ธานีเริ่มอ่านคือ โมดูลการผลิตใน ERP: BOM, MRP และต้นทุนต่อล็อต ที่เปลี่ยนโรงงานจากเดาเป็นรู้