การผลิตอุปกรณ์สื่อสารอื่นๆซึ่งมิได้จัดประเภทไว้ในที่อื่นในจังหวัดชลบุรี

ในตลาดการผลิตอุปกรณ์สื่อสารอื่นๆซึ่งมิได้จัดประเภทไว้ในที่อื่นของจังหวัดชลบุรี ผู้เล่นที่ยังเปิดอยู่มี 7 ราย (จากที่เคยจดทะเบียน 7 ราย) คิดเป็นราว 7.4% ของทั้งประเทศ ทุนรวม 2.77 พันล้านบาท อัตราคงอยู่ในจังหวัด (100%) สูงกว่าระดับประเทศของหมวด (77%) — ตลาดที่ผู้เล่นอยู่รอดได้มากกว่าค่าเฉลี่ย คู่แข่งที่เหลือจึงแข็งแรงและอยู่มานาน ผู้เล่นกระจุกตัวในเมืองชลบุรี (3) ศรีราชา (2) พานทอง (1) — สามอำเภอนี้รวมกันราว 86% ของผู้เล่นที่ยังเปิดอยู่ทั้งจังหวัด

เมื่อมองจากหน้างาน โรงงานส่วนใหญ่วางแผนผลิตบนไวท์บอร์ดหรือ Excel นับวัตถุดิบด้วยสายตา และรู้ต้นทุนจริงของสินค้าแต่ละตัวตอนสำนักงานบัญชีปิดงบ ซึ่งช้าไปหนึ่งเดือนเสมอ กำไรของโรงงานอยู่ที่ส่วนต่างระหว่าง BOM ที่วางไว้กับวัตถุดิบที่ใช้จริง — ตัวเลขที่ต้องเห็นทุกล็อต ไม่ใช่ทุกไตรมาส ความเสี่ยงของกลุ่มนี้คือลูกค้ารายใหญ่และผู้ส่งออกที่เริ่มขอเอกสารและการตรวจสอบย้อนกลับระดับล็อต — โรงงานที่ไม่มีข้อมูลระดับนั้นจะหลุดจากรายชื่อซัพพลายเออร์ สำหรับผู้เล่นทั่วไปของหมวด (ธุรกิจขนาดกลางตามค่ามัธยฐาน) ในขนาดนี้ โรงงานมักถึงเวลาวาง ERP เป็นเฟส เริ่มจากโมดูลผลิตและคลังที่เจ็บที่สุด แล้วค่อยต่อบัญชี

หัวตารางของการผลิตอุปกรณ์สื่อสารอื่นๆซึ่งมิได้จัดประเภทไว้ในที่อื่นในจังหวัด: ซิเลซติกา (ประเทศไทย) (1.68 พันล้านบาท ศรีราชา) เมอร์รี่ อิเลคทรอนิคส์ (ไทยแลนด์) (506 ล้านบาท ศรีราชา) ไอโฟน คอมมิวนิเคชั่น (ไทยแลนด์) (350 ล้านบาท เมืองชลบุรี) Whale Task เริ่มทุกงานจากการเข้าไปดูหน้างานจริงก่อนออกแบบระบบ ไม่ว่าจะเป็นธุรกิจโรงงานและการผลิตในจังหวัดไหน เรื่องที่เลือกมาให้ธุรกิจโรงงานและการผลิตในจังหวัดชลบุรีเริ่มอ่านคือ โมดูลการผลิตใน ERP: BOM, MRP และต้นทุนต่อล็อต ที่เปลี่ยนโรงงานจากเดาเป็นรู้