การรื้อถอน

หมวดการรื้อถอนเป็นตลาดที่ผู้เล่นอยู่รอดสูง — 77% ของนิติบุคคลที่เคยจดทะเบียนยังดำเนินกิจการ ซึ่งแปลว่าคู่แข่งที่อยู่มาก่อนไม่หายไปง่าย และผู้เข้าใหม่ต้องมีอะไรที่ต่างจริง ค่ามัธยฐานของหมวดคือทุน 1 ล้านบาท อายุ 7 ปี ซึ่งหมายถึงผู้เล่นส่วนใหญ่เป็นธุรกิจขนาดกลางที่ระบบต้องถูกออกแบบให้คนไม่กี่คนใช้ได้จริง ปีนี้มีผู้เข้าตลาดใหม่ 10 ราย ซึ่งเริ่มต้นบนเครื่องมือใหม่กว่าโดยไม่มีของเก่าให้รื้อ กรุงเทพมหานคร ปทุมธานี สมุทรปราการ รวมกันถือราว 60% ของผู้เล่นทั้งหมวด นอกจากนั้นกระจายอยู่ทั่วประเทศในกลุ่มเล็ก ๆ ที่แข่งกันในพื้นที่ของตัวเอง ที่น่าสนใจคือ 98% ของผู้เล่นที่ดำเนินกิจการยังไม่มีเว็บไซต์ในข้อมูลสาธารณะ — ช่องว่างดิจิทัลที่กว้างพอให้ธุรกิจที่ลงมือก่อนโดดออกมาได้ ผู้เล่นรายใหญ่ที่สุดของหมวดตามทุนจดทะเบียนคือ ช.อโยธยารื้อถอนและก่อสร้าง (100 ล้านบาท ปทุมธานี) ไทนาน (74.5 ล้านบาท ภูเก็ต) ธนัชชัย เอ็นจิเนียริ่ง (50 ล้านบาท สมุทรปราการ) — ขนาดที่บอกว่าหัวตารางของหมวดนี้เล่นเกมคนละเกมกับผู้เล่นทั่วไป เส้นอัตรารอดของหมวดการรื้อถอน: ผู้เล่นที่เริ่มเมื่อ 3 ปีก่อน เหลือ 93% · เริ่มเมื่อ 5 ปีก่อน เหลือ 83% — ตัวเลขที่บอกว่าจุดคัดตัวจริงของหมวดนี้อยู่ปีไหน การไหลเข้าของผู้เล่นใหม่ 2566: 27 ราย · 2567: 21 ราย · 2568: 17 ราย — ผู้เข้าใหม่กำลังลดลง — ตลาดที่ผู้เล่นเดิมได้เปรียบขึ้น หรือความน่าสนใจของหมวดลดลง

ถ้าดูจากวิธีที่ธุรกิจกลุ่มนี้ทำงานจริง ผู้รับเหมาส่วนใหญ่ตีราคาจาก BOQ ใน Excel ตามงานหน้างานด้วยไลน์ และรู้ว่างานไหนขาดทุนตอนปิดโครงการ กำไรของงานก่อสร้างอยู่ที่งานเพิ่มที่ได้เงิน กับงวดที่เบิกได้ตรงเวลา — สองอย่างที่ต้องมีหลักฐานเป็นลายลักษณ์อักษร ความเสี่ยงคือราคาวัสดุที่ขยับหลังเสนอราคา — ผู้รับเหมาที่ยังตีราคาด้วยความจำจะรับความเสี่ยงนั้นไว้เต็ม ๆ สำหรับผู้เล่นทั่วไปของหมวด (ธุรกิจขนาดกลางตามค่ามัธยฐาน) ในขนาดนี้ ระบบที่ควรมีคือการเบิกงวดงาน งานเพิ่ม และผู้รับเหมาช่วงที่ผูกกับต้นทุนโครงการเดียวกัน

ประมวลอัตโนมัติจากข้อมูลสาธารณะในสแนปช็อตล่าสุด ร่วมกับแนวทางระบบของ Whale Task สำหรับธุรกิจก่อสร้างและรับเหมา