กลุ่มธุรกิจ บ้านงาม (2002)

6 บริษัทในเครือข่ายบ้านงาม (2002) เชื่อมกันผ่านคนเพียง 3 คน (เฉลี่ยคนละ 2 บริษัท) — โครงสร้างที่ตัดสินใจจากศูนย์กลาง ทุนจดทะเบียนกระจุกตัวสูง — สามบริษัทแรกถือราว 85% ของทุนรวม 20 ล้านบาท ที่เหลือคือบริษัทบริวารที่ทำหน้าที่เฉพาะ เครือข่ายนี้ปักหลักอยู่ในจังหวัดเชียงใหม่ทั้งหมด ซึ่งมักหมายถึงทีมบริหารชุดเดียวดูแลทุกบริษัทจากที่เดียว 100% ของสมาชิกยังดำเนินกิจการอยู่ — เครือข่ายที่ยังทำงานเต็มตัว ไม่ใช่โครงสร้างที่เหลือแต่ชื่อ เครือข่ายนี้กระจายอยู่ใน 5 กลุ่มธุรกิจ นำโดยธุรกิจค้าส่งและกระจายสินค้า (2) ธุรกิจอสังหาริมทรัพย์และการบริหารอาคาร (1) ธุรกิจก่อสร้างและรับเหมา (1) — กลุ่มที่ทำหลายธุรกิจพร้อมกันมักมีระบบคนละชุดต่อธุรกิจ และภาพรวมต้องรวมข้ามผัง

เมื่อธุรกิจถูกแบ่งเป็น 6 นิติบุคคล สิ่งที่หายไปคือภาพรวม — ยอดขาย ต้นทุน และเงินสดของทั้งกลุ่มมักต้องรวมจากหลายไฟล์ และรายการซื้อขายระหว่างกันคือจุดที่ตัวเลขไม่ตรงกันบ่อยที่สุด ธุรกิจหลักของเครือข่ายอยู่ในกลุ่มธุรกิจอสังหาริมทรัพย์และการบริหารอาคาร — กำไรของอสังหาริมทรัพย์อยู่ที่ vacancy ที่ไม่ได้คิดเป็นต้นทุน และค่าเช่าที่เก็บช้ากว่ากำหนด ระบบที่กลุ่มขนาดนี้ได้ประโยชน์ที่สุดคือ ERP หลายบริษัทบนฐานเดียวที่ตัดรายการระหว่างกันให้อัตโนมัติ และแดชบอร์ดระดับกลุ่มที่ผู้บริหารเห็นทุกบริษัทในหน้าเดียวโดยไม่ต้องรอปิดงบ

บ้านงาม (2002) พีดีซี ปันส์ดีไซน์แอนด์คอนสตรัคชั่น และ ปัน เจียงใหม่ คือสามบริษัทแรกตามทุนจดทะเบียน และบริษัทแกนอยู่ในหมวดการซื้อและการขายอสังหาริมทรัพย์ที่เป็นของตนเอง เพื่อการพักอาศัย ถ้าจะอ่านเรื่องเดียว สำหรับเครือข่ายแบบนี้เราชี้ไปที่ ห้องว่างคือสินค้าที่หมดอายุทุกวัน: คิดต้นทุน vacancy ให้เป็น แล้วลดมันด้วยจังหวะ ไม่ใช่ด้วยการลดค่าเช่า

ประมวลอัตโนมัติจากข้อมูลกรรมการสาธารณะในสแนปช็อตล่าสุด ร่วมกับแนวทางระบบของ Whale Task สำหรับกลุ่มที่บริหารหลายบริษัท